Jika anda mengesyaki bahawa anak anda mengalami kemurungan, selidik dengan lebih lanjut dengan bertanya soalan seperti: “Adik tengah sedih ke?”, “Abang tengah fikir pasal apa tu?”
“Mulakan Perbualan” ini dipaparkan dalam poster baru-baru ini yang dikeluarkan oleh Pusat Perubahan Wanita (WCC) Pulau Pinang,
sebuah NGO Malaysia yang memperjuangkan hak wanita dan kanak-kanak.
Poster tips keibubapaan memberikan maklumat tentang cara ibu bapa atau penjaga boleh memulakan perbualan yang diperlukan dengan
anak-anak mereka mengenai topik penting seperti kemurungan, dan juga orang yang perlu dihubungi sekiranya mereka memerlukan bantuan atau maklumat lanjut.
Persatuan Psikiatri Amerika mentakrifkan kemurungan sebagai “salah satu penyakit mental yang paling biasa yang dicirikan oleh perasaan sedih dan kehilangan minat terhadap perkara yang pernah dinikmati oleh seseorang”.
Ia boleh disebabkan oleh pelbagai sebab: penderaan, perpecahan keluarga atau keganasan rumah tangga, kehilangan orang tersayang atau sebab perubatan/keturunan.
Walaupun biasa berlaku pada kanak-kanak yang lebih tua dan remaja, kemurungan sering tidak disedari. Sesetengah kanak-kanak mendedahkan mereka berasa “sedih” atau “tidak gembira”,
manakala yang lain terlibat dalam tingkah laku yang merosakkan diri sendiri atau mempunyai pemikiran untuk membunuh diri.
NGO Kanak-kanak Unicef menekankan kepentingan ibu bapa dan penjaga perlu mengenali tanda-tanda kemurungan kepada kanak-kanak untuk membantu mereka.
“Kanak-kanak mungkin berasa sedih pada titik-titik tertentu dalam hidup mereka dan ia adalah bahagian semula jadi untuk membesar. Tetapi ia boleh menjadi punca kebimbangan jika emosi ini berterusan untuk masa yang lama, terutamanya jika ia menjejaskan kehidupan sosial, keluarga dan sekolah kanak-kanak itu.”
Terdapat simptom-simptom kemurungan fizikal, emosi dan mental termasuk: keletihan dan tenaga yang lemah walaupun berehat, kegelisahan dan kesukaran menumpukan perhatian, perubahan selera makan dan corak tidur, kesedihan atau keresahan yang berterusan, kehilangan minat dalam aktiviti yang pernah mereka nikmati, perasaan putus asa asa atau rasa bersalah, mencederakan diri sendiri dan pemikiran untuk membunuh diri.
Adalah penting bagi ibu bapa untuk mengenali tanda-tanda dan melakukan sesuatu mengenainya. Mereka juga boleh berunding dengan ahli psikologi kanak-kanak atau pakar psikiatri untuk mendapatkan bantuan.